Je loopt op je tandvlees, maar blijft doorgaan. Je hoofd staat nooit stil, je lichaam geeft allang signalen af — een gespannen kaak, slecht slapen, geen zin meer in dingen die je vroeger energie gaven — en toch merk je het pas echt als het niet meer gaat. Overprikkeld door geluid, mensen, prikkels die je vroeger moeiteloos verwerkte. Kort lontje. Geen ruimte meer voor jezelf, laat staan voor anderen. Je functioneert nog, maar op de automatische piloot. Herkenbaar?
Burn-out is meestal niet het probleem zelf, maar het gevolg van iets dat al veel langer speelt. Van te lang doorgaan terwijl je lichaam allang om rust vroeg. Van grenzen negeren, omdat je niet gewend bent om ze te stellen, of omdat het nooit veilig voelde om dat wel te doen. Van jezelf keer op keer op de laatste plaats zetten, tot er simpelweg niets meer over is om van te geven.
Rust nemen alleen is dan niet genoeg. Je lichaam is uitgeput, dat klopt, maar de patronen die je daar brachten zijn nog precies hetzelfde als voor je uitviel. Een paar weken vrij, en je valt bijna automatisch terug in hetzelfde ritme, dezelfde verwachtingen, dezelfde manier van jezelf wegcijferen. Zonder daar iets aan te veranderen, loop je vroeg of laat weer vast. Vaak zelfs harder dan de eerste keer.
Het doel is niet dat je over een paar weken weer “opgeladen” bent om vervolgens in hetzelfde patroon terug te vallen. Het doel is dat je anders leert functioneren: met grenzen die je wél voelt en durft aan te geven, met ruimte voor jezelf die niet afhankelijk is van hoeveel er nog over is aan het einde van de dag. Zodat je, als je straks weer volledig in het leven staat, dat doet vanuit een andere basis dan voordat je vastliep.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.
